Beste Webloggers en Webratjes!

Mijn Herberglog heeft een nieuw adres: Rattenherberg.punt.nl

Wil je de belevenissen van de Herbergratten dus blijven volgen, dan kun je in het vervolg HIER terecht!

Groetjes van Cisje en de Herbergratten en tot ziens op de nieuwe log!

Beauty zit bovenin de meisjeskooi en trekt een ZEER strijdlustig gezichtje! Ze ruikt een bekende geur: OTAMI!
Hoewel de Onweerstaanbare Otami iets rustiger is geworden nadat de meisjeskooi is verplaatst, komt hij toch nog geregeld “op bezoek” bij de dames. En die hebben daar gemengde gevoelens over…NATUURLIJK is Otami groot, stoer en knap. Daarover zijn Beauty en OtDotty het wel eens. Maar hij is zo ontstuimig! En zo VRESELIJK groot, van dichtbij. Daarom maken ze altijd een hele heisa, de keren dat het hem lukt tot bovenop de kooi te komen. Otami is gewoon iets te veel van het goede voor twee jonge meisjes van 4 maanden.
Snel duikt Beauty de hangmat in om te kijken hoever hij al gevorderd is…Ja hoor, ze ziet hem al in de rieten manden klimmen waar de kooi op staat! “Snel OtDotty,” roept Beauty. “Otami komt eraan!”
“O jeetje,” piept OtDotty zenuwachtig terwijl ze uit het blokhutje kruipt. Snel klimt ze omhoog naar haar vriendin. “Je weet toch wel zeker dat hij niet IN de kooi kan komen?” vraagt ze aan Beauty. Die stelt haar snel gerust. “Tuurlijk kan hij er niet in! De kooi is dicht en zelfs Otami krijgt hem niet open.”

En dan zit Otami bovenop de kooi! De meisjes gooien zich met een jungle kreet in de tralies en doen alsof ze in zijn neus en tenen willen bijten. Ze slaken boze kreetjes en stellen zich vreselijk aan!
“Verdikkie, waarom WIL ik dit toch altijd?” mompelt Otami en dribbelt onhandig heen en weer over de tralies om te voorkomen dat hij gebeten wordt. “En waarom vergeet ik toch iedere keer dat “naar boven” stukken makkelijker gaat dan “weer naar beneden?”"
Gelukkig heeft Het Mens door dat hij zich in een benarde positie bevindt en snel komt ze naar de kooi lopen om hem te “ontzetten”. Opgelucht kruipt Otami in haar vest..Ook ditmaal is hij er weer zonder kleerscheuren afgekomen!

“Zul je hier ooit overheen groeien, Otami?” zucht Het Mens een tikkeltje vermoeid als ze de Don Juan op de bank heeft gezet. “Hoe vaak moet ik je nog bij die meisjes vandaan halen?”
Hij kijkt haar onschuldig aan..”Overheen groeien? Wat bedoel je? Ik zat gewoon even op die kooi..Verder niks hoor! Ja, dat die meiden daar meteen wat achter zoeken, dat zal de leeftijd wel zijn.”
En Otami knipoogt ontdeugend naar Het Mens…de enige vrouw in de Herberg die hij moeiteloos om zijn vingertjes windt!

Beauty en OtDotty zijn nu ongeveer 4 maanden. Ze zijn al echte dametjes! En zoals dat gaat met meisjes, zijn ook zij zeer belangstellend naar babies!
“Kijk, de babies van Bobelle,” zegt Beauty en ze duwt haar roze neusje tegen het scherm van de laptop.
“Uh…die hadden toch haar en waren veel groter?” vraagt OtDotty bedeesd. Ze is twee weken jonger dan Beauty en vaak voelt ze zich echt een sufferdje vergeleken met haar grote vriendin. Het is net alsof Beauty de dingen altijd beter begrijpt dan zij en ze is ook zo VERSTANDIG! En RUSTIG..
“Dit is alweer het 2e nest van Bobelle,” legt Beauty vriendelijk uit (want lief is ze ook). “Het Mens waar Bobelle een poosje gewoond heeft, dacht dat ze een mannetje was…bovendien kreeg ze pas na een week of twee door dat er kleintjes geboren waren. Toen was Bobelle dus alweer gedekt door het mannetje waar ze mee samenwoonde en heeft ze nu twee nestjes achter elkaar. Gelukkig maar dat ze nu weer bij Anous woont. Daar gebeuren dat soort dingen niet en wordt ze SUPER verwend! En hierna mag ze een hele lange tijd lekker uitrusten.”

Opeens heeft OtDotty een veel beter humeur! Ze voelt zich namelijk plotseling stukken slimmer! “Het verschil niet gezien tussen mannetje en vrouwtje?” roept ze verbaasd. “Tsssss…heb je wel eens gezien wat uh…ONZE mannen bij hun staart hebben hangen? Daar kijk je toch echt niet langs!’
Beauty bloost onder haar donkere haartjes. “Nou neehh…” giechelt ze zachtjes.
“En pas na twee weken gemerkt dat er kleintjes waren…nou JA zeg,” gaat OtDotty verontwaardigd verder, want het is wel een ERG fijn gevoel als je jezelf eens groter en slimmer kan voelen dan een ander, als jongste Herbergbewoner.
“Ja en Bobelle is nog heel jong,” zegt Beauty ernstig. “Ongeveer zo oud als ik.”
Ze wrijft over haar buikje. “Gelukkig maar dat ik nog niet in totaal 25 kinderen heb gehad,”zegt ze bedenkelijk. “M’n arme figuur zeg…ik zou uitlubberen van jewelste! En dat nog voordat ik goed en wel volwassen ben!”
Daar moeten de meisjes dan weer vreselijk om giechelen.
En dat moeten ze OOK van de foto’s van zichzelf, die Het Mens laatst genomen heeft!
“Moet je zien hoe ik naar dat beeldje kijk,” schatert Beauty.”Nou ja, een voordeel: mijn malle handje is hier niet te zien!”

“Nou, dan ik achter die beker!” roept OtDotty. “Alsof ik straks een slokje koffie ga nemen of zo!”
En schaterend rollen ze over tafel. Want dat is fijn als je een rattenmeisje van 4 maanden bent: je kunt nog OVERAL de slappe lach over krijgen!
Hier zijn de kinderen van Bobelle te zien…als de webcam aanstaat..

Lieve bezoekers van de Rattenherberg…

Ik, Otami, ben de laatste tijd verschillende malen op een negatieve manier in het nieuws geweest op de log..Daarom richt ik me nu maar eens persoonlijk tot jullie. Kijk maar eens goed naar mijn foto….Ik ben toch zeker een schatje? JA, het is waar dat ik me heb laten meeslepen door de aanwezigheid van Beauty en OtDotty! Ze ruiken ook ZO lekker dat ik mezelf soms niet in bedwang kan houden.
Ons Mens werd er gek van..dat is op zich niet zo erg, maar ze overwoog zelfs om mij, de GROTE Otami, te laten castreren. En daar maak ik natuurlijk WEL bezwaar tegen!
Uiteindelijk besloot ze de meisjeskooi ergens anders in de huiskamer te zetten. Ik zie en ruik de dames nu niet meer voortdurend vlak bij me en ik moet zeggen: dat is eigenlijk best prettig. Voor mezelf was het namelijk ook geen harden! Ik raakte toch wel erg gefrustreerd door de hele situatie. Vanwege die vervelende gevoelens wilde ik ook soms Priegel en Pippin in elkaar slaan en dat vond NIEMAND leuk! Nu lukt het me af en toe gelukkig om ook weer eens aan andere dingen te denken.

Kijk, hier zit ik op de reserve bak, die in het wandmeubel staat. Ik heb die bak tot mijn persoonlijk eigendom uitgeroepen! Ik weet namelijk hoe ik daarnaar toe moet klimmen en ik vind het belangrijk, zo’n plek voor mezelf waar Pip en Priegel niet komen! Ik durf zelfs nog verder in het wandmeubel te klimmen hoor, maar dat moet ik wel eerst even goed kijken natuurlijk…Ik wil niet vallen!

Ja en die onderste foto vindt Ons Mens leuk!
Ikke naast de foto van Pjotter in het meubel! Pjotter is de broer van Pippin, maar ik heb hem nooit gekend. Toen ik in de Herberg kwam wonen, was Pjotter namelijk al naar de Rainbowbridge gegaan, waar de overleden ratjes wonen en spelen. Pjotter was erg lief, dat heb ik wel gehoord.

Lieve Webloggers en Webratjes, ik hoop dat jullie niet denken dat ik een Nare Slechte Rat ben. Ik gedraag me alweer veel netter nu de meisjes wat verder weg staan en verder is het uh…de leeftijd denk ik.

Liefs van jullie Otami

Het Mens is weer eens bij “In de Rats” geweest….rittens kijken!
De bewoners van de Rattenherberg vinden dat maar zo-zo..
“Heeft ze soms niet genoeg aan ons?!” roepen de meisjes verongelijkt in koor en: “Ja, alles goed en wel hoor,” bromt Pippin, “maar ik wil WEL graag gewoon op tijd mijn stukje gekookte aardappel. En dat kan ik dus vergeten als ze weer bij die Anous naar rittens zit te staren! Dan is ze altijd later thuis dan ze hoort te zijn…vergeet ze alles om zich heen!”
“Misschien neemt ze nog wel een leuk meisje mee,” hoopt Otami.
“Alsjeblieft niet zeg,” kreunt Priegel. “Het is nu wel genoeg hoor!”

Het Mens neemt geen ritten mee…maar WEL foto’s daarvan! OtDotty en Beauty willen ze zien en kruipen stiekum achter de laptop voor een kritische inspectie..
“Moet je die ene zien!” roept OtDotty. “Die d’r oren zitten aan de zijkant! Da’s ook zielig!”
Beauty rolt ondersteboven van het lachen. Die OtDotty toch! “Dat HOORT zo, gekkie!” roept ze. “Dat heet DUMBO oortjes en veel mensen vinden dat heel leuk! Mijn zus Flap heeft ook zulke oren. Ze heeft zelfs haar naam te danken aan die oren! Otami vindt zulke oortjes ook HEEL leuk.”
“Krijg nou wat,” mompelt OtDotty.
“Kijk, de handen van GINO!!” roept ze dan.

“GINO, GINO,” gillen de meisjes in koor. In de Herberg houden Pippin en Priegel hun handjes voor hun oren. “Maffe grieten,” mompelt Pippin. “Altijd zo druk! Een ouwe rat komt gewoon niet aan zijn slaap toe met die herrie.”
Priegel giechelt.

“Hij houdt leuke rittens vast,” zegt Beauty. “Met vlekjes. Een beetje raar, zoals JIJ OtDotty!”
“Raar is goed!” roept OtDotty vrolijk. “Ik houd van vlekjes!”
“Wat zijn ze nog klein,” zegt Beauty vertederd. “Veel kleiner dan wij!”
“Ja joh, ze zijn nog niet eens 4 weken zei Het Mens,” herinnert OtDotty zich. “En JIJ bent al 4 MAANDEN, Beauty. Uh, ik ook trouwens, over 4 dagen.”
Beauty en OtDotty kijken elkaar aan. Eigenlijk zijn zij toch al wel HEEL groot!
“Ik vind die ene zonder vlekjes met die gewone oortjes ook lief hoor,” zegt Beauty, nadat ze de laatste foto goed heeft bekeken. “Moet je zien wat een leuk neusje! En die piepkleine vingertjes over de rand!”
“Alle babies zijn lief,” knikt OtDotty.
En vertederd staren ze nog een hele tijd naar het scherm….

De mannen van de Rattenherberg hebben elk zo hun favoriete bezigheid als ze vrij over de grond mogen lopen. Otami maakt bijvoorbeeld graag van de gelegenheid gebruik om stiekum naar de kooi van de meisjes te glippen en te proberen naar boven te klimmen, ook al wordt hij uitgescholden! Het Mens vindt dat maar niets en heeft een heleboel veiligheidsmaatregelen genomen om te voorkomen dat Otami de meisjes zo dicht kan benaderen…Het blijft een strijd tussen Mens en Rat..en onderschat nooit het doorzettingsvermogen van een verliefde rattenman! Op de momenten dat Otami zijn pogingen (voor die dag) moet opgeven, volstaat hij met het brengen van een serenade ONDER de kooi! Hij hoopt dat de dames onder de indruk zullen komen van zijn verrukkelijke stem en hem ooit nog eens met open armen zullen verwelkomen!
Pippin heeft andere bezigheden. Zo snel hij kan zoekt hij een dekentje of kussen waar hij onder kan kruipen en knapt een uiltje…de pogingen van Het Mens om hem in beweging te krijgen, zijn jammerlijk mislukt! “Flauwekul allemaal,” is alles wat Pippin er nog over kwijt wil en heeft daarmee het laatste woord…
Degene die het meeste geniet van zijn vrijheid is nog altijd Priegel! De dames interesseren hem geen zier! Slapen vindt hij ook maar matig interessant…Hij huppelt daarentegen als een jonge ritten over het kleed, klimt rond in de reserve bak die daar staat, gaat af en toe even op de bank kijken maar laat zich meestal al snel weer naar beneden zakken voor meer avontuur!
Hij komt graag bij Het Mens zitten om te knuffelen, dit zeer tot haar genoegen.

“Zullen we nog eens naar buiten gaan?” bedelt hij. “Ik wil nog een keer bij de vijver kijken!”
Laatst is hij bijna IN de vijver gevallen, maar gelukkig pakte Het Mens hem nog net op tijd vast! De tuin is best gevaarlijk…er kunnen planten staan die niet goed zijn om te eten en er kan zomaar een kat verschijnen…Priegel is de enige Herbergbewoner die daar soms mag rondlopen omdat hij zo tam is, maar hij wordt streng in de gaten gehouden bij iedere pas die hij zet.
“Vooruit maar, Prieg,” geeft het Mens toe. Het is prachtig weer, dus er is weinig kans op verkoudheid en het is nu heerlijk in de tuin. Priegel vindt dat ook: hij geniet zoals altijd enorm! Helaas ziet hij geen gevaar, dus het is aan Het Mens om poezen weg te duwen, een plons in de vijver te voorkomen en ervoor te zorgen dat Priegel niet tussen de beplanting verdwijnt!
“Priegel, je hebt al veel bijnamen,” zegt ze, als ze weer naar binnengaan. “Stuntprieg, Superprieg, ICTPrieg….Maar PRIEGEL LIVINGSTONE, naar de beroemde ontdekkingsreiziger, past misschien nog wel het beste bij je!” Priegel giechelt. Hij kent Livingstone niet, maar het is een STOERE naam en dat bevalt hem wel!

Otami in de lapjesmand, die vlak bij de kooi van de meisjes staat…De mannen van de Rattenherberg mogen geregeld vrij over de grond wandelen…Het Mens zorgt er op zulke momenten voor dat er GEEN poezen in de kamer zijn, dat er niemand achter het fornuis kan kruipen en dat het niet tocht….Beauty en OtDotty zijn nog veel te klein en te snel voor zo’n avontuur, maar ze kunnen het niet laten om naar de Onweerstaanbare Otami te lonken als hij voorbij hun kooi loopt!!”Joehoe, Otami!” gilt OtDotty en:”Wij vinden je knap, Otami,” kirt Beauty.Arme Otami….hij heeft al zoveel last van zijn hormonen de laatste maanden en dan die leuke meisjes die naar hem roepen…hij kan er geen weerstand aan bieden!”Ik kom eraan, dames,” roept hij dus stoer. De kooi staat op een verhoging en het valt nog niet mee om daarbij te komen! Otami klimt omhoog, valt naar beneden, bezeert een teentje, springt….trekt zich op en JAWEL! Daar is hij! Vol verwachting duwt hij zijn gezicht tegen de tralies, maar DAT valt tegen! De meisjes schrikken zich een ongeluk van die grote vent die opeens zo vlakbij is en beginnen met hun handjes tegen de tralies te slaan en Otami uit te schelden dat horen en zien hem vergaat! Beteuterd kijkt hij achterom en Het Mens tilt hem snel op voordat hij gebeten kan worden. De meisjes zijn inmiddels met elkaar slaags geraakt en slaan nog meer lierderlijke taal uit!

“Arme Otami,” zegt Het Mens troostend. “Wat een malle meiden. Op afstand flirten en als je dan vlakbij bent, schelden ze je uit!”
Otami begrijpt er ook niets van….en blijft af en toe een poging wagen..
Het Mens stuurt hem echter steeds weg bij de meisjeskooi: al die opwinding zorgt maar voor heibel in de Herberg!
“Ze spelen met je, Otami,” zegt ze. “Zie je dat niet in? Daar ben je toch veel te goed voor, Grote Beer? Je kunt maar beter blijven webbelen met Lobje en Leentje van de Webratjes en Lotje en Lucky van Befana.”
Otami duikt in haar vest en laat zich knuffelen. Daarna zoekt hij troost bij Pippin en Priegel in de Herberg. Hij kan daar de laatste tijd meestal wel weer slapen zonder rottigheid uit te halen of een gevecht te beginnen, maar de twee mannen bekijken hem nog wel met enige argwaan!
“Vrouwen, ze zijn onbegrijpelijk!” zucht Otami.
Pippin en Priegel halen hun schouders op. Zij zijn VOLWASSEN en het is beneden hun waardigheid om zich nog zo te laten kennen door een vrouw!
‘t Komt wel goed, Otami,” zegt Pippin troostend. Want al is Otami soms erg lastig, het is toch wel een beetje sneu voor hem om zo afgewezen te worden..

Beauty…doet of ze van de prins geen kwaad weet…”Flirten? Ik??? Neuh hoor..”

Laatst is Pippin weer eens bij de dierenarts geweest…hij had een bultje! Gelukkig bleek het alleen maar een verstopt talgkliertje te zijn. De dokter heeft het netjes schoongemaakt en Pippin heeft heel hard lelijke woorden geroepen! Priegel, die mee was voor de geestelijke ondersteuning, wist niet wat hij hoorde! Gewoonlijk is Pippin de meest beschaafde rat van de Herberg!Tot overmaat van ramp bracht de dierenarts ook WEER het gewicht van de oude Pip ter sprake! “Ratten zijn gezonder als ze minder dik zijn,” heeft ze gezegd en ja, dat kwam niet echt als een verrassing natuurlijk! “Misschien kun je hem tot spel bewegen,” zei de dokter ook nog en bij deze opmerking rolden Pippin en Priegel schuddebuikend van het lachen over de grond in hun reiskoffertje!!Pippin en SPEL! Pippin’s grootste hobby is SLAPEN, direct gevolgd door ETEN!

Het Mens maakt zich echter zorgen over het overgewicht. “Je mag een poosje over het kleed lopen, Pip,” heeft ze vandaag bedacht. “Dan krijg je wat meer beweging en val je misschien wat af!”
Ze zet wat leuke speeldingen neer en laat Pippin voorzichtig op het kleed neer. Priegel, die al een ervaren “over-de-grond-loper” is, mag er ook bij, voor de gezelligheid. Hij rent heen en weer en probeert Pippin te overtuigen dat dit LEUK is!
Pippin scharrelt rond….hij rent zelfs een stukje…maar moppert er wel hard bij! “Wat is dit nou toch weer voor flauwekul!” bromt hij en probeert onder een dik kussen te kruipen voor een tukje.
“Je mag zo weer terug in de Herberg, Pipje,” zegt Het Mens en trekt het kussen weg. “Maar het is wel de bedoeling dat je dan NU even beweegt!” Pippin wast zijn neus en denkt na. Hoe komt hij hier nu weer onderuit? Gelukkig maar dat Priegel erbij is. Die vindt dit blijkbaar heel gewoon.
Om Het Mens te plezieren scharrelt Pippin nog maar even rond…trekt nog een sprintje en neemt minzaam de enthousiaste kreten van Het Mens in ontvangst.
“Je kunt nog BEST hard lopen hoor, Pippin,” zegt ze bewonderend en dat brengt uiteindelijk dan toch nog een tevreden glimlach op zijn snoet!

“Dat malle Mens van ons toch,” bromt hij tegen Priegel. “Ze verzint soms de gekste dingen, maar ze bedoelt het goed. Ik hoop dat ik gauw een paar grammetjes afval en dat ze me dan weer gewoon lekker verder laat slapen.”
Priegel zegt niets. Wat hem betreft zou hij de HELE DAG uit de kooi zijn. Hij vindt het heerlijk om rond te scharrelen en is dan ook de enige man in de Herberg die keurig slank is!

“Ze heeft dat ding weer voor haar ogen,” giechelt OtDotty. Zij en Beauty zitten in de tas, die op tafel ligt. Het Mens probeert voor de zoveelste maal leuke foto’s te nemen van haar Herbergkinderen…”Ze BLIJFT het proberen,” zucht Beauty. “Waarom is dat toch zo belangrijk voor haar?”"Het is leuk om weg te duiken, iedere keer dat ze afdrukt,” gniffelt OtDotty. “Dat is wel een beetje zo,” geeft Beauty toe. “Aan de andere kant: Ons Mens is altijd aardig voor ons en hoewel een beetje plagen geen kwaad kan, kunnen we haar misschien ook wel een keertje haar zin geven. Wordt ze blij van!”"Zou je denken?” aarzelt OtDotty. Ze is twee weken jonger dan Beauty, maar ze is nog veel kinderlijker. Spelen en plagen, wegduiken, net doen of ze ergens vreselijk van schrikt, DAT is OtDotty. Een Wild Kind noemt Het Mens haar. Beauty is veel rustiger, houdt van knuffelen en is al heel zelfbewust. “Kijk hoe ik Het Mens ga blijmaken,” zegt ze. Ze stapt uit de tas en kijkt recht in de camera: KLIK!! “Hoera!” roept Het Mens, dolblij. “Goede foto!”“Zo makkelijk gaat dat dus,” zegt Beauty en haalt haar schoudertjes op. “Dat kun JIJ ook, OtDotty! Probeer maar eens.”OtDotty aarzelt nog even…Het is namelijk niet ALLEEN plagen, waardoor zij telkens wegduikt..Ze vindt het eigenlijk iets TE spannend om die veilige tas te verlaten, “aangestaard” te worden door de camera..”Je kunt het, Dotty,” moedigt Beauty haar vriendin aan en aarzelend steekt de kleine OtDotty haar hoofdje tevoorschijn. Ze blijft zitten en kijkt voorzichtig naar Het Mens. “Druk nou maar gauw af, ja..” mompelt ze zenuwachtig. En dan: KLIK! en “Toppie, OtDotty!!” roept Het Mens en ze maakt zowat een vreugdedansje.”Eindelijk ECHT leuke foto’s van jullie voor op de log!”Odotty is alweer teruggedoken in de tas en Beauty knikt haar goedkeurend toe.”Nou, zie je nou hoe blij ze is?” vraagt ze. “Dat was toch eigenlijk een makkie, joh!”OtDotty knikt. Het viel inderdaad BEST mee!

Het Mens heeft een heel fijne ratten draagtas gekocht. Hij is van een soort heerlijke fleecestof met een stoer Indianenmotief erop. Ze hoopt dat, als het straks te warm is om haar vest te dragen, de meisjes en Priegel hier in willen kruipen.
Otami is te ongeduldig om rondgedragen te worden in een tas en ook Pippin begint direct afwerend met zijn handjes te zwaaien:”Nee nee, meisje, ik ga NIET in een tas zitten! Wat denk je wel niet van me!”

Beauty en OtDotty vinden de tas echter spannend en leuk. Ze kruipen erin rond terwijl hij op het bureau ligt en telkens piepen hun hoofdjes tevoorschijn. Het Mens wil er een foto van maken, maar dat vinden ze maar niets! Stilzitten…nee, bedankt!
“Priegel, help JIJ me?” vraagt Het Mens en daar zat Prieg al op te wachten! Leuk, samen met Het Mens iets doen! Daar is hij altijd voor in!
Omdat het eindelijk eens heerlijk weer is en er geen wind staat, besluiten ze om de foto-sessie in de tuin te houden.
“Grote glimlach, Prieg!” roept Het Mens en:”Ja, nog EVEN naar boven blijven kijken!”

Geduldig poseert Priegel totdat er eindelijk twee foto’s naar de zin van Het Mens zijn.

Dan wil hij GRAAG even uit de tas en zelfs van schoot af om rond te wandelen in de tuin. Hij is helemaal niet bang en wandelt op zijn gemakje rond! “Kijk, een leeg slakkenhuis!” roept hij. “Leuk, een stukje hout om aan te knabbelen!”
Hij kijkt bij de nog dorre pol siergras en snuffelt vol belangstelling alle vreemde en lekkere buitenluchtjes op.

Het Mens houdt alles goed in de gaten en past op dat Priegel niet aan plantjes gaat knabbelen die misschien niet goed voor hem zijn.
Als Priegel tot slot weer in de tas stapt om naar binnen te gaan, voelt hij zich enorm dapper en goed. Wat een avontuur! Dit heeft nog geen enkele andere bewoner van de Herberg ooit gedaan!